Τίτλος χωρίς κλισέ

Άνεμος, του Κωνσταντίνου Ρήγου

15.01, Εθνικό Θέατρο, Σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη, πλατεία σ.7 θ.4

Φαίνεται μια από τις φετινές εστιάσεις του Εθνικού να είναι η σύμπραξη λόγου και χορού. Και, αντίθετα από διάφορες κριτικές τις οποίες διάβασα, θεωρώ ότι ο άνεμος το επιτυγχάνει αριστοτεχνικά.

Τέσσερις μουσικοί επί σκηνής να παίζουν Βιβάλντι και λοιπά γνωστά κλασσικά. 12 περφόρμερς επί σκηνής. Ηθοποιοί, χορευτές, παντός τύπου powerhouses. Παρδαλά σκηνικά και κουστούμια. Μια οθόνη μια γραμμής ν' ανακοινώνει τα τεκταινόμενα. Δουλειά πάνω στην αέναη κίνηση.

Αν προσομοιάζει σε κάποιο είδος η παράσταση την οποία είδα, αυτό ήταν το μιούζικαλ. Ελαφριά ατμόσφαιρα, ακόμα και στα βαριά της, χορός σε σύνολα, εφέ. Ταυτόχρονα όμως, συνυφασμένη με πολύ δυνατές εικόνες, αποσπασμένες από τις διαχρονικά δημοφιλείς εικαστικές τέχνες, έντονο παιχνίδι με την κίνηση (η συνεργασία μεταξύ χορευτών και μη σε άρσεις/πτώσεις ήταν απ' τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που έχω δει σε παράσταση) και λογής λογής λεπτομέρειες που, λεπτό το λεπτό, με έπειθαν για τη συνοζή του συνόλου.

Δεν μπορώ να πω ότι από τη συγκεκριμένη παράσταση βγήκα βαθιά προβληματισμένη, ενθυμούμενη τους μονολόγους ή τις εκάστοτε ατάκες. Ή ότι άνοιξε για άλλη μια φορά το ζήτημα της τέχνης, κυρίως της σκηνικής, και των μορφών της. Κι εκεί έρχεται η σύγκριση με το μιούζικαλ. Η υπερπληροφόρηση του σκηνικού, του λόγου, χωρίς την (σε άλλες περιπτώσεις απαραίτητη) εμβάθυνση σ' έβγαζε από το θέατρο με μια ευχάριστη ζαλούρα. Και, παρότι αν έπρεπε να επιλέξω να βλέπω μια παράσταση επ' ουδενί δε θα ήταν αυτή, θεωρώ ότι στον κόσμο που ζούμε, συμπληρωματικά, χρειάζεσαι και λίγο Ρήγο.

Σκέψεις πάνω στο μεταμοντερνισμό

Ο Γλάρος...αυτό ήθελα να πω, HashArt theater group

20.11, Νοταρά 15

Η παράσταση, όπως υπονοεί το όνομα, είναι μια επανερμηνεία του Γλάρου του Τσέχωφ. Τέσσερις ηθοποιοί, πολύ ενδιαφέρουσες και διαφορετικές μεταξύ τους φιγούρες υποδύονται μια σειρά από ρόλους του έργου. Η προσέγγισή τους ήταν αυτή της βιωματικής ερμηνείας του έργου με πολλά προσωπικά στοιχεία.

Η παράσταση ήταν ευχάριστη, αλλά θα ομολογήσω ότι η πλειάδα δραματουργικών εργαλείων με κούρασε. Γνώρισμα της σύγχρονης σκηνοθεσίας, το οποίο έχω παρατηρήσει κατά βάση σε παραστάσεις του Μαρμαρινού. Ζεμπέκικο, ερωτήσεις, γενικεύσεις κ.α.

Ο προβληματισμός θα συνεχιστεί.

Στέλλα *μιέσαι

Στέλλα Κοιμήσου, Γιάννης Οικονομίδης

Σάββατο 12.11, Εθνικό Θέατρο -Σκηνή Νίκος Κούρκουλος, σ. Η θ.3

Το να βλέπεις Οικονομίδη στο θέατρο είναι σαν μια καθαρή ανάσα σ' έναν (δυστυχώς ή ευτυχώς) βαρύγδουπο χώρο. Η σκηνοθεσία του διατηρούσε όλα τα στοιχεία για τα οποία έχει γίνει γνωστός (επανάληψη φράσεων, βρισίδι, αναπάντεχη διάρκεια και κόψιμο σκηνών) στον κινηματογράφο, τα οποία όμως έπαιρναν μια λίγο πιο γειωμένη υπόσταση στο σανίδι.

Διότι, το τεράστιο σουρεάλ των ταινιών του βρισκόταν εκεί μειωμένο και αναδυόταν μέσα από το ενπομείναν ένας ρεαλισμός. Ναι, η οικογένεια της παράστασης φαινόταν πραγματική, ναι, οι τραβηγμένοι διάλογοι του Οικονομίδη θα μπορούσαν να κοσμούν τα στόματα πολλών εκεί έξω. και τέλος, ναι, το κομφούζιο της αρχής έχτιζε μια κατάσταση με αποτέλεσμα στα μέσα να έχεις την πλήρη σου προσοχή στραμμένη στο έργο, με τρίχα κάγκελο.

Δεν θα την έβαζα στα τεράστια αριστουργήματα, αλλά και αυτή η παράσταση σίγουρα με έπεισε. Και μου δημιούργησε πολλους προβληματισμούς πάνω στο μεταμοντέρνο, εννοιολογικό, μες στη σημασιοδότηση θέατρο το οποίο έχω συνηθίσει να βλέπω τον τελευταίο καιρό.