Οι άντρες με τα όμορφα φουστάνια

Judson Church is ringing in Harlem (Made-to-measure), Trajal Harell

14.11, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (Μικρή σκηνή), σ.Κ θ.4

Τι θα γινόταν, τελικά, αν οι Μεταμοντέρνοι, μεσοαστοί χορευτές και χορογράφοι της δεκαετίας του εξήντα στη Νέα Υόρκη συναντούσαν το συν-χρονό τους, αφρο-αμερικάνικο, lgbt χορευτικό κίνημα του voguing; Με την απορία αυτή σπεύσαμε όλοι στη Στέγη, άλλοι με μεγαλύτερη κι άλλοι (όπως εγώ) με μικρότερη γνώση των κινημάτων αυτών. 

Η παράσταση χαρακτηριζόταν για την ενέργειά της, τον συνδυασμό στοιχείων, μη κατανοητών από την αρχή αλλά εύκολα αποδεκτών, την συνεχόμενη ροή της παρότι χωριζόταν σε αλεπάλληλες "στιγμές". Προσωπικά έπαθα έρωτα με τα κουστούμια και με το πως αυτά τα ασύμμετρα μαύρα σιφονένια φουστάνια ταίριαζαν τόσο σ' αυτούς τους γυμνασμένους, διαφόρων ηλικιών άντρες.

Επίσης, η εκφραστικότητα του Harell σε μετέφερε σε κόσμους πέραν της σκηνής: μπορούσε να γίνει μητέρα, πατέρας, γρια θεια, πόνος κι εμπειρία. Η ενέργεια των υπολοίπων δεν άφηνε το μυαλό να ξεφύγει και το "don't stop" που έβγαινε ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το στόμα του Ondrej Vidlar με στοίχειωσε για την υπόλοιπη βραδιά.

Ένα σοβαρό σημείο προβληματισμού προέκυψε, όμως από τη συζήτηση με τους συντελεστές που ακολούθησε την παράσταση. Στην ερώτηση από το κοινό αν αυτή η παράσταση, η οποία εξ ορισμού υπονοεί μια κριτική προς το απομονωμένο και ίσως και ελιτίστικο κίνημα των μεταμοντέρων, το οποίο όμως και όρισε την επίσημη ιστορία του χορού, παρουσιάζεται και σε κοινοτικούς συλλόγους και μέρη πιο κοντά στην αφροαμερικάνικη κοινότητα, η απάντηση του Harell ήταν της τάξης του "πάω όπου με πληρώνουν, σε "ακαδημαϊκούς" χώρους, γιατί αποφάσισα να βγάλω το ψωμί μου από το χορό".

Αυτό, σε συνδυασμό με τις αμφίσημες καταβολές του κινήματος του voguing (ο χορός αυτός αποτελείται από καμπύλη κίνηση με στασείς εμπνευσμένες από πόζες των μοντέλων του ομώνυμου περιοδικού) θέτει σοβαρά την ερώτηση του τι θεωρείται, εν τέλει ριζοσπαστικό στο χορό και ποιά μπορεί να είναι η σχέση του με το οικονομικό ζήτημα. Το θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση, αλλά προς το παρόν θα μείνουμε στον προβληματισμό.

Το μαγικό σώμα

Rising, Aakash Odedra

Σάββατο 05.11, θέατρο Παλλάς, Πλατεία σ.29 θ.31

Όταν ακούς για μια παραγωγή του Saddlers wells στην χορογραφία της οποίας συμμετέχουν τρία καραμπινάτα ονόματα του χώρου δε γίνεται, ιντριγκάρεσαι. Βλέποντας την παράσταση, καταλαβαίνεις γιατί ο Akram Khan, o Russel Maliphant,Sidi Larbi Cherkaoui επέλεξαν τον Aakash Odedra για mentee.

Η παράσταση αποτελούταν από 4 σπονδυλωτά μέρη, ξεκινώντας από το βαθιά ριζωμένο στις ινδικές παραδόσεις κομμάτι του ιδίου, περνώντας από τη ζωώδη κίνηση του Khan, την ασπόνδυλη χρήση των άκρων στο Maliphant και φτάνοντας στο γλυκό όνειρο με τους 22 λαμπτήρες του Larbi Cherkaoui.

Ο φωτισμός αποτέλεσε συμπρωταγωνιστή στο όλο εγχείρημα, συσκεκριμένος, στοχευμένος και σε κάθε κομμάτι διαφορετικός. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής αποτελούσε μια μοναδική περίπτωση "μαγικού" ανθρώπου, με ροϊκή κίνηση, όπου όταν κινούταν στο πάτωμα φάνταζε δέκα εκατοστά τουλάχιστον πάνω από τη γη και τα χέρια του σαν να έχουν απωλέσει την οστεϊκή τους δομή.

Θα ομολογήσω ότι από τα 4 κομμάτια προτίμησα το τρίτο, κυρίως για να μην πέσω στην γλυκιά, όμορφη, χαϊδευτική αγκαλιά του τέταρτου.

Pina Bausch, αυτός ο κόσμος

Sweet Mambo -  Pina Bausch

Κυριακή 06.11, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 1ο Θεωρείο Ζ19

Αρχικά, να πω και να τονίσω ότι είμαι φαν της Pina Bausch από τότε που έπεσε στα χέρια μου η ταινία του Wim Wenders, πριν ξεκινήσω να ξανα- ασχολούμαι εντατικά με το χορό. Θα ήθελα να το παίξω ψαγμένη και να πω ότι κάποια παράσταση υπέπεσε στην αντίληψή μου, αλλά όχι. Το πως τα media έχουν συμβάλει στην κατανόηση (πολλές φορές και στην παρανόηση) του κόσμου του χορού θα γίνει θέμα άλλου ποστ ενδεχομένως.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο δια ταύτα: το Sweet Mambo είναι μια "ώριμη" παράσταση της Bausch, το οποίο αποπνέει ειλικρίνεια και αναδεικνύει την άφοβη αλλά και προσεγμένη χρήση του συνδυασμού του χορού, του λόγου, του τραγουδιού και του χιούμορ. Η αίσθηση την οποία αποπνέει είναι αυτή της έκπληξης, ενώ ταυτόχρονα σε ρουφάει στον δικό της κόσμο, που μοιάζει με πολύχρωμο, σατέν έντερο που σε ωθεί όλο και στο επόμενο στάδιο. Η καθολική αποδοχή των ιδιαιτεροτήτων σωμάτων και ηλικιών, σε αντίθεση με τα συνηθισμένα στεγανά του χορού, μου δημιούργησε τουλάχιστον συγκίνηση, καθώς στην ίδια σκηνή συνυπάρχουν εικοσάχρονοι με πενηντάχρονους, έντονη σωματικότητα με πιο καθημερινές κινήσεις και πράξεις, χωρίς όμως να προέρχονται απαραίτητα από τους αναμενόμενους (βλ. lifts). Όλα αυτά τα στοιχεία παραμένουν προκλητικά στο θεατή μέχρι και σήμερα.

Η θεματολογία την οποία ακουμπούσε όμως - οι κλασσικοί και πανανθρώπινοι πόνοι και καημοί - ήταν αυτή η οποία διευκόλυνε την αμεσότητα της απορρόφησης. Και, βέβαια, ο τρόπος με τον οποίο το κάνει, χωρίς να ψάχνεις "το νόημα πίσω απ το νόημα πίσω απ' το νόημα" χωρίς όμως να γίνεται και κλισέ. Συνδυασμός ο οποίος δείχνει μαεστρία.

Και αυτή η κίνηση... Η καλύτερα οι στάσεις. Η ακόμα καλύτερα, οι χειρονομίες και κινήσεις μικρής έκτασης, στις οποίες το έργο της Bausch εμβαθύνει. Απέχουν ταυτόχρονα από την παντομίμα αλλά και από την πραγματικότητα, τόσο όσο, ώστε να δημιουργεί τον προαναφερόμενο συνδυασμό. Δηλώνω μαγεμένη. Δεν είχα ξεχάσει το όνομά μου βγαίνοντας. Πήγα όμως ένα όμορφο ταξίδι στο πολύχρωμο, σατέν έντερο και με καλή παρέα.